سلام

یادمه خیلی وقت پیش یك مقاله در زمینه "روانشناسی موفقیت" نوشتم. اون زمان می‌خواستم بفرستمش به "مجله موفقیت" تا اگر شد و خوب بود چاپش كنن. اما خب تنبلی و یك سری مسائل دیگه باعث شد كه این كار رو نكنم.

حالا میذارمش اینجا و از شما می‌خوام نظر بدید كه خوب بوده؟ و ارزش چاپ داشته؟

البته یك سری تغییرات و اصلاحات كوچیكی توش دادم و لحن متنش رو خودمونی‌تر كردم. اونطور كه الان دوست دارم بنویسم. راحت و خودمونی.

با چه زاویه‌ای به زندگیت نگاه می‌كنی؟ حاد یا منفرجه؟

از اوج بنگریم

...

دنیا رو چطور می‌بینی؟ از چه زاویه‌ای بهش نگاه می‌كنی؟

اكثر آدمها دنیا رو از جایی، روی زمین می‌بینند! از كف پاهاشون!! درست روی خاك!!! دید اكثر آدمها در سطح خیلی پایینیه. اكثر آدمها با اینكه چشماشون بالاتر از زمین، در كاسه سرشون هست، اما زاویه دیدشون به دنیا خیلی محدوده و از پایینترین مكان ممكن به دنیا نگاه می‌كنن. این آدمها، آدمهایی با زاویه دید حاد هستن.

این آدمها از اون پایین دنیا رو نگاه می‌كنن. این آدمها وقتی به دنیای اطرافشون نگاه می‌كنن، خط دیدشون به زمین وصل میشه. هر چه این خط دید زودتر به زمین وصل بشه، زاویه دید محدودتری دارن.

تو، نباید اینطور باشی. با این زاویه دید همه از تو بزرگترن. همه بالادست تو قرار دارن.

وقتی همه رو از خودت بزرگتر ببینی ناخودآگاه احساس حقارت می‌كنی. احساس ضعف می‌كنی. احساس كوچیك بودن. احساس ... .

سعی كن زاویه دیدت رو تغییر بدی. سعی كن از 4 – 3 متر بالای سرت به دنیا نگاه كنی. از اون بالا انبوه انسان‌هایی رو می‌بینی كه از روی زمین به دنیا نگاه می‌كنند. كه دنیا رو به سخت‌ترین شكل ممكن می‌بینند. از اون بالا محدوده دیدت گسترش پیدا می‌كنه و تسلطت بر همه چیز افزایش پیدا می‌كنه. این بالا خبری از افكار منفی، احساس حقارت، احساس كوچیكی، احساس ضعف و هیچ احساس منفی دیگری نیست. خبری از اضطراب نیست. حالا تو نسبت به اكثریت جامعه برتری داری. حالا تو دارای بینشی هستی كه دیگران از آن خبری ندارند و با این بینش به راحتی دید مناسب‌تری به دنیا پیدا كردی. حالا تو به گروه جدیدی از انسانها تعلق داری. انسانهایی با زاویه دید منفرجه.

همین حالا این كار رو انجام بده. سعی كن آگاهیت رو به خارج از بدنت بفرستی. تصور كن كه از بیرون بدنت، جایی بالای سرت داری به دنیا، به خودت، به اطراف و به اطرافیانت نگاه می‌كنی. خودت رو ببین كه پشت كامپیوتر و یا روزنامه به دست و یا ... در حالی كه اخم كرده‌ای، داری این مقاله ر می‌خونی. از خودت نمی‌پرسی چرا اخم كردی؟! چرا ناراحتی؟! در حالی كه چیزی برای ناراحتی وجود نداره! من بهت میگم. علت ناراحتی تو اینه كه تا چند لحظه پیش دنیا را از كف زمین می‌دیدی. از جایی كه دنیا خیلی سخت دیده میشه و تو از همه كوچكتر هستی. و در نتیجه تو احساس ضعف، حقارت، كوچیكی و ... می‌كنی. و خب طبیعیه كه ناراحت باشی و اخم بكنی. همین حالا نگاهت را از روی این مقاله بردار و به دنیای اطرافت نگاه كن. به روبرو نگاه كن. خط دیدت باید مستقیم مقابل چشمهات، به آخرین مانعی كه در مسیر دیدت قرار داره برخورد كنه. این به این معنا نیست كه تو به آخرین چیزی كه توی افق دیدت هست نگاه كنی و در نتیجه اگر یك چاله جلوی پات بود، متوجه نشی. این به این معناست كه تو به روبروی خودت توجه داشته باشی. فقط توجه. فقط آگاهی.

این حداقل گستردگی دید توست. بعد از مدتی كه به این دید عادت كردی و تونستی همیشه و در همه حالات روحی ازش استفاده كنی، در غم و شادی، در افسردگی و ناراحتی ها و لحظه‌های ناخوشایند زندگی، میتونی باز هم زاویه دیدت را متوجه بالاتر بكنی. یعنی به جایی بالاتر از مسیر مستقیم دیدت، در انتهای افق دیدت توجه كنی. و بعد كه به این دید عادت كردی، باز هم بالاتر. تا اینكه به وضع مطلوب برسی و احساس كنی كه واقعا داری از ارتفاع سه_ چهار متری بالای سرت به دنیا نگاه می‌كنی و تو از اون بالا به دنیا تسلط داری.

اگر تا حالا داشتی این مقاله را می‌خوندی، همین حالا شروع كن. هنوز دیر نشده. همین حالا این كار رو انجام بده. سعی كن آگاهیت رو ... .

ویژگی‌های "زاویه حادی‌ها"

بارزترین ویژگی این افراد این است كه غالبا به سمت پایین و به پاهاشون نگاه می‌كنن. یا اینكه با یكی از اعضای بدنشن و یا یك وسیله كه به دست گرفتن، بازی می‌كنن. اونها اصلا متوجه اطرافشون و دنیای در حال گذر، اتفاقات پند آموز و جهان پویا نیستن. اونها در دنیای كوچیك خودشون اسیر هستن.

این افراد معمولا انسان‌های قانعی هستن و با كمبودها كنار میان (البته در این جا قانع بودن به مفهومی خاص و از جنبه منفیش مد نظره). اونها هیچ هدف بسیار بزرگی برای زندگیشون ندارن و غالبا در سطح نرمال و مطلوبی از زندگی و یا حتی ضعیف قرار دارن. البته در بین این انسان‌ها هم افراد موفق پیدا میشه، اما نه افراد خیلی موفق.

ویژگی "زاویه منفرجه‌ای‌ها"

این افراد معمولا آدمهای كنجكاوی هستن. معمولا سرشون رو بالا نگه میدارن و محیط اطرافشون رو مورد بررسی قرار میدن و به همه چیز توجه دارند. اونها غالبا در بین هم‌سالان خودشان از جهتی خاص بسیار متمایز، متفاوت و موفق هستن. اهداف بزرگی در سر دارن و بلند پروازن.

از اوج بنگریم

از اوج بنگریم و ببینیم

كه در این فضای لایتناهی

از ذره كمترانیم

از اوج بنگریم

تا روح خویش را گسترش دهیم

تا اعتماد را

مهمان لوح صاف وجودمان كنیم

تا ذره بودن دنیای زیر پا

نابود و نیست شود

تا ... ⁽¹⁾

                          فراموش نكن كه برتری در جنگ‌ها همیشه از آن لشكری است كه در ارتفاع بالاتری قرار دارد.

 نوشته:

محسن الهامیان (جوینده)

موفق باشید.

جوینده.

یا حق.