در این نظریه متوجه میشیم كه جهان اولیه ما خیلی خیلی ساده بوده. فقط یك عنصر. فقط هیدروژن! فقط همین. تمام جهان همین یك عنصر رو داشته. پس، این بدن ما، این كره خاكی، اونچه كه اطرافمون می بینیم ... آسمون، زمین، ستاره ها، كهكشانها ... همه و همه‌ی اینا از كجا اومدند؟!!!

تو این مطلب میخوام چگونگی این موضوع رو براتون توضیح بدم. و میخوام بهتون نشون بدم كه ... ما میراث ستاره هاییم. كه ما از ستاره ها اومدیم. از نور اومدیم، از نور خالص.

به عقب برید ....... به عقب برید ..... به عقب برید .... به عقب برید... به عقب برید .. به عقب برید!!!

كافیه. انفجار بزرگ تازه اتفاق افتاده. شما الان چند ثانیه اونورتر از بیك بنگ یا مهبانگ یا به زبان خودمون انفجار بزرگ هستید. چند ثانیه ای میشه كه زمان این دنیای ما شروع شده. كیهان مثل یك نوزاد میمونه كه داره جیغ میكشه و حضورش رو با تمام وجود اعلام میكنه. چند ثانیه پیش فقط یك ذره فوق العاده چگال بود كه حتی از نقطه پایین این علامت تعجب هم كوچیك‌تر بود! تمام كیهان ما، تمام مواد، تمام انرژی و هر چیزی كه تا به حال وجود داشته، در یك لحظه خلق شدند. در پی انفجار اون ذره كیهان مملو از نور شد. اون نور با طول موج‌هایی بلند‌تر و بلندتر ساطع می‌شد. از نور مرئی تا مادون قرمز.

برمیگردیم به همون چند ثانیه بعد از انفجار بزرگ. همون نوزاد جیغ جیغو! كیهان فقط شامل ساده‌ترین عنصر هست. هیدروژن با یك نوترون و یك الكترون، همراه با مقدار كمی هلیوم. اما شیمی آلی نیازمند بلوكهای سازنده پیچیده‌تری است. مثل كربن، اكسیژن، آهن و ... . اما اگر اینها در كیهان اولیه وجود نداشتند، از كجا آمده‌اند؟

... شبیه سازی اخیر ابر كامپیوتر‌ها نشان داده است كه كیهان كم سن و سال اولیه مملو بوده از ابرهای عظیم هیدروژنی. تقریبا ابرها با سرعت شروع به متراكم شدن می كنند و به سمت یكدیگر به وسیله نیروی جاذبه بینشان، جذب می‌شوند.

در حالی كه هیدروژن انباشته می‌شود، منطقه مركزی فشرده و فشرده‌تر می‌شود. تا اینكه چیزی جدید فضای كهكشان رو پر نور می كند. یك ستاره!

این ستاره های اولیه، غولهای هیدروژنی بودند. شاید 100 برابر از خورشید ما بزرگتر بوده باشند. چنین توده‌های عظیم ستاره‌ای عمری كوتاه داشته‌اند و نهایتا دو یا سه میلیون سال عمر می‌كردند و سپس منفجر می شدند.

انفجارات عظیمی كه معروف به هایپرنووا هستند.

و با این تحولات عظیم است كه كیهان شروع به اندوختن بلوكهای سازنده حیات می‌كند. تمام اتم‌های موجود در كیهان كه از هیدروژن و هلیوم سنگین‌ترند، توسط ستارگان شكل گرفته‌اند. ستاره ها عناصر غایی هستند. آنها عناصر سبك را تبدیل به عناصر سنگین‌تر می كنند و به این وسیله انرژی لازم برای درخشیدن را پیدا می كنند.

ستارگان حیات خود را با هیدروژن و هلیوم آغاز می كنند. معمولا حدود 70 درصد هیدروژن و 28 درصد هلیوم در مورد خورشید. در هسته‌ی ستاره حرارت و فشار آنقدر بالاست كه اتمهای هیدروژن با یكدیگر تركیب می‌شوند تا بتوانند هلیوم را بسازند. تركیب هیدروژنی انرژی شگرفی ایجاد می‌كند كه همان حرارت و نور ستاره است.

این داستان 90 درصد از زندگی یك ستاره است. تركیب هیدروژنی برای بوجود آوردن هلیوم و شروع می كند به پیوند هلیوم‌های ذخیره‌ شده‌اش. ولی عاقبت ستاره خالی از هیدروژن می‌شود.

اینجاست كه ستاره، برای ادامه بقایش و برای پیدا كردن سوختی جدید مجبور به تغییر در روندش است. پس شروع به ساختن عناصر سنگین‌تر می‌كند.

برای تشكیل كربن، هلیوم‌ها سه تا سه تا با یكدیگر تركیب می‌شوند.

اگر به كربن یك هلیوم دیگر اضافه كنید، عنصر هشتم یعنی اكسیژن ساخته می‌شود. شما درمی‌یابید كه كربن و نیتروژن و اكسیژن در ستاره‌ها ساخته می‌شوند. حالا تمام عناصر اصلی حیات را داریم!

شیمی آلی، شیمی كربن است. كربن‌ها اتصال پیدا می‌كنند و همچنان عناصر سنگین‌تری به وجود می‌آیند.

سولفور ... آرگون ... كلورین ... پتاسیم ... كلسیم ... اسكاندیوم ...... و سرعت مدام و مدام زیادتر می‌شود.

كمی به میانه برگردیم، سیلیكون شروع به سوختن می‌كند. دمایی بهت‌آور. در حدود سه و نیم بیلیون درجه.

تیتانیوم ... وانادیوم ... كرومیوم ... منگنز ... كبالت ... نیكل و آهن.

آهن واقعا پایان این مسیر است. آهن نوعی مذاب هسته‌ای است كه بیش از این فشرده نمی‌شود. پس ... این پایان بازی است.

ستاره‌ای كه تكیه بر اتصالات دارد، به نقطه‌ای رسیده است كه دیگر چیزی برای مصرف كردن ندارد. ستاره ناگهان دچار یك مصیبت می‌شود. تشعشعات در آن بیرون ادامه دارند، اما در اعماق درون دیگر هیچ سوختی باقی نمانده است. آهن نمی‌تواند سوخت این كوره درخشان را تامین كند و هنگامی كه ستاره‌ای بیش از حد آهن بسازد، می‌میرد. هسته متلاشی می‌شود و بیرون می‌ریزد و شروع به حركت خارجی می‌كند. سریع‌تر و سریع‌تر. و این موجی بسیار تیز را در ستاره ایجاد می‌كند، به این معنا كه دیگر یارای ادامه دادن ندارد.حال چیزی كه در حال تخریب بود، در حال بیرون ریخته شدن است و ... تماما منفجر می‌شود ..........

و بدین شكل شما یك ابرنواختر ساخته‌اید!!! انفجار یك ابرنواختر ممكن است كه از 4 بیلیون ستاره نورش بیشتر باشد. انفجاری بهت آور. چنین انرژی‌های ظالمانه‌ی مقاومت آهن را می‌كشند و اتم‌های آهن را به تمامی عناصر باقیمانده جدول تناوبی تبدیل می‌كنند.

دوباره شروع شد!!! مس ... روی ... گالیوم ... ژرمانیوم ... آرسنیك ....................................... زیركنیوم ... نیوبیوم ... مولیبدنوم ... تكنوتیوم ... ایترانیتوم ... رادیوم ... . تمام!!! حالا عناصر كافی موجود هستند.

ما همگی غباری از ستاره‌ها هستیم. كربن درون بدنمان، آهن درون خودمان، كلسیم درون استخوان‌هایمان، تمام اتمها و عناصر، همه و همه در ستاره ها بوجود آمده‌اند.

پس ما هم از ستاره‌ها هستیم.

ما هم از نور هستیم.

حتی بدن خاكی ما هم اصل و ذاتش از نور هست. از وجودی پاك.

انسان درخشان، الان چه احساسی داری؟!!!

منبع:

مستند "بازگشت به آغاز"

وبلاگ "دست نوشته‌های جوینده"

موفق باشید.

جوینده.

یا حق.