چندین ماه میشه که آنچه گذشت ننوشتم. اصلا دست و دلم به نوشتن نمیرفت و ضمن اون نیاز اصلی نوشتن این مطالبم یعنی "برنامه ریزی" دیگه چندان حیاتی نبود. به لطف همون آنچه گذشت ها، دیگه به برنامه ریزی حتی بدون آنچه گذشت ها عادت کرده بودم. به حدی رسیده بودم که نسبتا ازش راضی بودم و روند خوبی داشتم.

اینکه از فعل گذشته استفاده می کنم در جمله ها، به این معنی نیست که الان دیگه اونطور نیستم و باز مشکلی ایجاد شده و نیومدم که دوباره در همون سطح کار کنم. نه، (شکر) دیگه مشکلی با برنامه ریزی کردن ندارم و کارهام رو نسبتا خوب پیش می برم. اما الان اومدم برای شروع دوره ای جدید و پر فشار تر از قبل.

بذارید اونچه که در این مدت گذشت رو براتون بگم تا باز همراه بشید با من و اتفاقات زندگیم و متوجه بشید چرا دوباره شروع شد وبلاگ.

آخرین آچه گذشت من برمیگرده به مطلبی که در بحبوحه ماراتن مسیه دهم و دبیری موقتم در آسمان مهر و درگیری هاش نوشته شد. اما بذارید به همون سبک قدیم، یعنی آنچه گذشت 32، لیست کنم زمینه ها رو تا بگم چه اتفاقاتی افتاد.

خب همین.

حالا از بین تغییراتی که دیدید و تقریبا تیتروار خوندید، بزرگترین دلیل اومدن و نوشتن دوبارم و برنامه ریزیم، مرکز گفتگو هست. همونطور که گفتم، منتظر یک ابرغول اینترنتی-نجومی باشید!! قول میدم فراتر از تصورات خیلی ها باشه. 

یک سری پست جدید و حرف ها و دست نوشته های جدید هم برای نوشتن و گفتن دارم که در اولین فرصت، میذارمشون تو وبلاگ.

در آرزوی آنکه چنان باشیم، که به نقش طلا بنویسند نام تک تک مان را. 

بی نهایت باشید و دور از تصور.

جوینده.

یا حق.

============================

پ.ن:

1. به یکی از دوستان قول دادم که روزی برسه که بالای 100 نفر همزمان آنلاین باشند در وبلاگ (کادر سبز کنار صفحه). می دونم که اون روز میرسه، البته چند سال دیگه. 

سلام دوستان

در طول تمام ترمی كه گذشت، "آنچه گذشت" نوشتم و برنامه‌ریزی كردم. سعی كردم خوب برنامه بچینم و به بهترین شكل عملی بكنم برنامه‌هام رو.

سبك‌های مختلف برنامه‌ریزی، از روزانه و هفتگی گرفته تا ماهانه و پولی و آزاد، كه همه و همه فقط برای این بود كه بتونم برنامه بهتری برای پیشرفتم توی تمام زمینه‌هایی كه مد نظرم بود داشته باشم.

برنامه‌هایی كه اكثرا با یك ادعا شروع میشد و قاعدتا باید با یك عمل مناسب و خوب تموم میشد. كه خب در خیلی موارد اینطوری بود و در بعضی موارد هم نه متاسفانه.

قرار نیست این ارسالم خیلی طول بكشه و احیانا یك طومار بلند بالا از فواید آنچه گذشت‌ها بنویسم. فقط چند تا حرف از طرف خودم می‌زنم، اول، و یك توصیه خیلی ساده هم می‌كنم به تمام دوستان، آخر!

اول، چند تا حرف از خودم!

هیچ چیز، هیچ چیز، هیچ چیز نمیتونه به اندازه یك برنامه كاری كه روی كاغذ آورده شده یا اینكه به هر شكلی در موردش فكر كردید و جایی ثبتش كردید، توی پیشبرد موفق كارهای شما كمكتون كنه.

نوشتن مداوم برنامه‌ها و امتحان كردن سبك‌های مختلفش، بعد از مدتی باعث میشه در این كار مهارت پیدا كنید و در كمترین زمان، بیشترین كار رو انجام بدید. كارهای مختلف و تجارب مختلف رو امتحان كنید و نهایتا زمانی متوجه بشید كه در طول یك روز كارهای بسیار زیادی رو مدیریت، نظارت یا اجرا می‌كنید، كه از عهده كمتر كسی ساخته هست.

برنامه‌ریزی نوعی مدیریت زندگی فردی هست، پس مطمئنا با برنامه ریزی و آنچه گذشت‌ها، توانایی مدیریتی شما افزایش پیدا می‌كنه.

این ادعاهایی كه خصوصا در یك وبلاگ می‌كنید، باعث میشه خیلی ساده اگر انجامش ندید، رسما ضایع بشید و كم جلوه داده بشید در نظر دیگران. برای همین معمولا برنامه‌هایی كه در اینجور جاها می‌چینید انجام میشن یا به عبارتی مجبور هستید انجامش بدید.

متن‌هایی كه تحت عنوان آنچه گذشت نوشته میشه خودشون میتونن منبعی از خاطرات شما و محلی برای ثبت تمام اتفاقات، رویدادها و خاطراتی باشه كه ممكنه بعدا فراموشش كنید. با بازگشت به این دست نوشته‌های آنچه گذشتی، می‌تونید به خیلی از افكار، نگرش‌ها، باورها، مشغله‌های ذهنی و خاطراتی كه در گذشته داشتید، از نمایی دور نگاه كنید و با توجه به آگاهی جدیدی كه نسبت به اون زمان پیدا كردید، نسبت به اونچه كه انجام دادید، فكر می‌كردید، احساس می‌كردید یا باور داشتید، برداشت جدیدی داشته باشید و قضاوت تازه‌ای نسبت به اونچه قبلا داشتید، داشته باشید. ⁽¹⁾

خیلی مهمه كه به اونچه كه در آنچه گذشت‌ها میاد عمل كنید.⁽²⁾ در این بین ممكنه كمی اذیت بشید و دلتون نخواد یك سری كارها رو انجام بدید. اما این برنامه شماست. قرار نیست همش آسون باشه. مثلا همین الان من اصلا حال و حوصله نوشتن همین متن رو نداشتم، اما چون می‌دونستم جزء برنامه‌هام هست ناچارا انجامش دادم.

آخر، یك توصیه خیلی ساده!

آنچه گذشت‌ها رو در قالب یك وبلاگ شخصی امتحانش كنید.

به شدت توصیه می‌كنم.

همین.

شب خوش.

جوینده.

یا حق.

پی نوشت:

1. خیلی عبارت و جمله سختی شد! خیلی!!!

2. خیلی سر این قضیه حساس باشید. بدترین اتفاق میتونه این باشه كه انجام ندادن برنامه‌هایی كه می‌چینید براتون عادی بشه.

آخر نوشت:

همونطور كه حدس می‌زدم برای تعطیلات به روستا و باغمون رفتیم.

برنامه جدید رو الیته نه كامل، اما انجام دادم تا حدودی. از تغییرات خوبی كه امروز در وبلاگ و برای وبلاگ اتفاق افتاد، اضافه شدن قسمت "قبل از هر چیز" و قابلیت widget به وبلاگ بود.

امروز دو اتفاق باعث ناراحتی من شد. كم و زیاد.

اونی كه كم بود، باخت یك بر صفر پرسپولیس مقابل داور شایسته و بین المللی ایران بود!

و اونی كه زیاد بود، فرار كردن طوطی سخنگوی عزیزم بود. خیلی ناراحتم براش. 

این نیز بگذرد ... 

اینم از برنامه فردا:

به قول یكی از دوستان:

همچون بزرگان رفتار كنید، تا در جمع بزرگان باشید.

پیروز و سربلند.

جوینده.

یا حق.

این هم یك تاخیر دیگه. البته خدا رو شكر تاخیرهای این روزهای من بابت تنبلی و بی حوصلگی نیست، بلكه بابت پركاری هست!

این عكس پایین دقیقا مصداق حال و هوای این روزهای منه (البته من لپ تاپ ندارم!):

مدتی هست كه داریم برای هفته فضا آماده میشیم و برنامه‌هایی رو تدارك دیدیم.

انشاءالله گزارشهاشون رو براتون میذاریم. مثل گزارش رویت هلال كه قبلا گذاشتم.

توی مدتی كه گذشت این كارا رو كردم:

تا مدتی برای روزهای آتی برنامه‌ای نمی‌چینم و فقط هر وقت شد میام میگم چیكار كردم. وقتم پره و ممكنه مثل بارهای پیش به كارهایی كه تنظیم می‌كنم، نرسم.

خوش باشید.

جوینده.

یا حق.

تاخیر داشتم. بهانه لازم برای این تاخیر:

میهن بلاگ قاطی كرده بود!!!

البته واقعا بهانه نبود و میهن بلاگ قاطی كرده بود. ولی شاید راهی برای گذاشتن كامنت بود!

توی دو روزی كه گذشت، نسبتا فعالیتم خوب بود. البته در نظر داشتم خودم رو بازم جریمه كنم، اما نظرم عوض شد. چون اگر یك سری كارها مثل ترجمه متون فراروانشناسی رو نتونستم پیش ببرم، یكی از دلایلش كارهای ناخوانده زیادی بود كه برام پیش اومد! به علاوه كارهای خوانده جدید خودم كه در این مدت تصمیم گرفتم انجام بدم و انجام هم دادم!!

متاسفانه یادم رفت قالب مخصوص روز سه شنبه رو بذارم. آهنگ پس زمینه این روز صدای باران و رعد و برق انتخاب شده بود كه بسیار لذت بخش بود. برای شنیدنش باید تا سه شنبه هفته آینده صبر كنید.

راستی من عاشق آهنگ امروز وبلاگ هستم. حتما حتما حتما توصیه می‌كنم صدای اسپیكرتون رو تا آخر زیاد كنید و لذت ببرید از این آهنگ فوق‌العاده. 

و اما برای فردا:

این روزها یك مقدار پست‌ها و دست‌نوشته‌های متفرقم كمتر شده. البته اصراری بر نوشتن بدون علت ندارم. شاید حتی در مورد همین موضوع مطلبی رو در بذارم، كه یك وبلاگ نوشته باید چطور باشه.

خوش باشین.

جوینده.

یا حق.

یكی دو روزی نبودم. خواستم وقتم كامل آزاد باشه و یك جورایی تفریج كرده باشم. البته بی كار هم نبودم، اما خب راحت بودم و دغدغه انجام كارهام رو نداشتم.

خبر جالب و جدید در مورد وبلاگ: وقتی از دوستان در مورد وبلاگ نظر میخواستم، بدون استثنا میگفتن كه آهنگ وبلاگ خیلی زیباست و باعث جذابیت وبلاگ شده. برای همین دنبال آهنگ‌های بی متن دیگه كه به همین زیبایی باشه گشتم و از این به بعد برای هر روز یك آهنگ به خصوص برای وبلاگ خواهیم داشت.

امیدوارم لذت ببرید دوستان.

برای فردا باید این كارها رو بكنم:

 ....... (پیام مثبت این قسمت رو خودتون پر كنید!!!)

جوینده.

یا حق.

قبلنا یك تعدادی اینجا دو تا نظر میذاشتن، دلم خوش میشد! الان چند پست هست كه سوت و كور شده. فقط صدای خودم هست و باد⁽¹⁾.

خب، من دوباره تو خرج افتادم. با اینكه روز خوبی رو گذروندم، كارهام رو نصفه انجام دادم و 1000 تومن دیگه باید بسلفم! ⁽²⁾

برای تعیین سطح رفتم و قرار شد به خاطر اینكه دو ترم جاخالی داشتم و نرفتم، همون سطحی كه بار پیش رفته بودم رو هم برم تا یك یادآوری بشه. این كلاس زبان میتونه توی كیفیت ترجمه‌هام و سرعتشون كمك زیادی بكنه.

كارهای نجومیم رو هم كه انجام دادم. ولی هنوز حالا حالاها كار داره در روزهای خیلی آینده!

ولی ترجمه و خوندن مطلب رو انجام ندادم.

امروز ظهر داشتم به این فكر می‌كردم كه یكی از علت‌هایی كه من كارهام رو انجام نمیدم، همینه كه صبح و ظهر رو از دست میدم و بعدازظهر و شب یكدفعه میخوام همشون رو انجام بدم! در حقیقت من همون "به فردا انداختن كارها" رو در نسخه كوچیكتری انجام میدم. به شب انداختن كارها!!!

با این اوصاف برنامه فردا رو كمی سبك‌تر به امید انجام شدنش، اینطور تنظیم می‌كنم:

همچون آسمان ... زیبا و ...!!!

جوینده.

یا حق.

---

پ.ن:

1. حالا اگر گفتین باد توی فضای مجازی و وبلاگ چطور میتونه وارد بشه؟!

2. راستی این "سلفیدن" دقیقا یعنی چی؟! منظورم ریشه لغویش هست. از چی میاد؟!!

همین دو دقیقه پیش تو پست قبلی سلام كردم!

اگر می‌بینید این وقت شب بیدارم، نه از روی بی‌كاری، بلكه به خاطر انجام دادن كارها هست⁽¹⁾.

چند روزی میشه كه اوضاع خیلی خوبه. فعالیت‌هام زیاد شده و حتی نمی‌رسم بعضی‌هاشون رو انجام بدم. چیزی كه برام خیلی ارزش داره اینه كه این شبها وقتی میخوام بخوابم، احساس رضایت و مفید بودن می‌كنم. و این خیلی آرامش‌بخش هست⁽²⁾.

تقریبا تمام كارهای مقرر رو انجام دادم. كم یا زیاد.

و اما برای فردا (در حقیقت همین امروز):

باز تا آنچه گذشت بعدی ... فعلا.

همچون آسمان ... بی نهایت.

جوینده.

یا حق.

---

پ.ن:

1. البته این بی‌خوابی‌ها دیگه عادتم شده!

2. البته اینكه من اینجوری آروم میشم، چندان هم نشانه خوبی نیست. دوستان آشنا به روانشناسی می‌دونن منظورم چیه.

3. حالا بعدا در مورد این برنامه‌ها توضیح میدم. اگر شد گزارش هم میذارم براتون!

با تاخیر دوباره خدمت رسیدم.البته تاخیر هم علتی داشت. اون هم خرابی‌های چندباره منطقه‌ای میهن بلاگ به دلیل‌های معلوم و نامعلوم بود!

اما خبر جالبی براتون دارم. من در دو روزی كه گذشت، اصلا بی‌كار و تنبل نبودم و فعالیت‌های نجومی زیادی داشتم، اما خب بازم خودم رو جریمه می‌كنم و پسرخالم رو پولدار! علتش هم اینه كه این بار در بخش برنامه‌ریزی مشكل داشتم و با اینكه فعالیت زیادی داشتم، اما برنامه‌هایی رو كه تعیین كرده بودم رو انجام ندادم.

پس با این حساب به ازای این دو روز 2.000 تومن میریزم به حساب پسرخاله‌ی عزیز!!! 

در این مدتی كه گذشت فقط برای كارهای كلاس زبان آموزشگاهم هماهنگ كردم و اون مطلب خاص نجومی رو آماده كردم. البته فعالیت‌های نجومی زیادی از جلسه گرفته تا ترجمه و خیلی‌ چیزهای دیگه رو انجام دادم، كه متاسفانه اون قسمت خیلی چیزهای دیگه رو نمی‌تونم بگم! البته دوستان نجومی گروه خبر دارند!!

با این حساب این موارد برای فردا باید انجام بشن:

اولین سری مطالب "تو چیكار كردی؟!!!" رو هم سعی می‌كنم بذارم.

خوش باشید.

جوینده.

یا حق.

كلا میخوام یك كاری بكنم هر وقت اومدین این وبلاگ از خودتون شرمنده بشید! ⁽¹⁾

یك طرح جدید در وبلاگ رو شروع می‌كنیم. سلسله مطالبی تحت عنوان "تو چیكاری كردی؟"!!!

در این طرح قراره به دست‌آوردهای بقیه بپردازیم و بگیم چیكار كردند. و همیشه در آخر هر كدوم از این سلسله مطالب این سوال رو بپرسیم كه ... "تو چیكار كردی؟"!!!

به این شكل می‌خوایم تلنگری بزنیم به خواننده‌های وبلاگ تا (مثل خودم) از خواب خرگوشی دربیان. و اگر دیدن جوابی برای این سوال "تو چیكار كردی؟" ندارن، حتما به فكر جور كردن یك جواب باشن. جوابی كه دنبالش رفتن، باعث پیشرفت و ترقی میشه مطمئنا.

این بررسی كار افراد موفق دو جنبه ممكنه داشته باشه. میتونه فردی باشه و به بررسی سیر كارها و در نهایت موفقیت یك فرد (كه ارزش بررسی رو داشته باشه) بپردازیم، و میتونه جمعی باشه و بگیم توی مثلا روزی كه گذشت، مختصرا فلانی این كار رو كرد و فلانی این كار رو كرد و فلانی ... حالا تو چیكار كردی؟!!! پاشو خودت رو جمع كن!!!!!

امیدوارم كه از این طرح خوشتون بیاد.

روز خوش.

جوینده.

یا حق.

پ.ن:

1. البته این شرمندگی خیلی براتون خوبه و امیدوارم باعث پیشرفت بشه. بهتره از همین اول بدونید من از همتون شرمنده‌ترم، بس كه كم‌كارم!

2. این تكه كلام رو از یكی از دستان خوش ذوق و خوش قلم در "انجمن گفتگوی خورشید خاوری" به نام "كاوه" وام گرفتم. متنها و دست‌نوشته‌هاش فوق العادست و من شیفتشون هستم (البته با شفته اشتباهی نگیرید. با هم فرق دارن این دو تا!!!).

3. این پانوشت خیلی زیاد شد (حرف اضافی)!