حقیقتش ایده انجام این طرح یكی دو روز بعد از همون شروع وبلاگ به ذهنم خورد. اما تا همین دو روز پیش، تصمیم به انجامش نگرفتم. چیزی كه یا بهتره بگم كسی كه منو مجاب كرد كه بالاخره این طرح رو توی وبلاگ شروع كنم، یكی از عكاسان نجومی موفق و خوب كشور جناب آفای امیرحسین ابوالفتح بود.

ابشون یكی از افراد فعال و موفق به عكاسی نجومی در ایران هستند. چند روز پیش كه اتفاقی به سایت TWAN رفته بودم، صفحه مشخصات ایشون نظرم رو جلب كرد. ایشون كه از این به بعد همون امیرحسین صداش می كنیم  یكی از عكاسان ایرانی پروژه جهانی TWAN هستند.

صفحه اطلاعات امیرحسین در سایت TWAN  رو می‌تونید در اینجا ببینید.

ترجمه خلاصه‌وار متنی رو كه برای معرفی امیرحسین تو این صفحه گذاشته رو براتون میذارم:

گفته امیرحسین جوون‌ترین عضو توآن هست كه در سال 1983 در تهران/ ایران متولد شده. علاقش به نجوم از بچگی، باعث شد كه اولین عكسش رو توی سال 1992 وقتی كه یك دانش‌آموز بیشتر نبود، بگیره. در سال 2004 كارش با دوربین دیجیتال رو شروع كرده و به دنبال مناطق طبیعی و تاریخی زیبا با آسمون مناسب، به تمام نقاط ایران سفر كرده. امیرحسین یك منجم با استعداد و خوش ذوق، یك مدرس عكاسی نجومی و یك عكاس خلاق هست!

خیلی از عكسهاش توی مجلات نجومی و گردشگری ایران چاپ شده و حتی برخی از اونا توی منابع بین‌المللی مثل سایت و تقویم ناسا هم اومده ... .

و یك سری چیزهای دیگه، كه همه اونا هم تعریف و تمجید هست.

اگر هم علاقمند شدین كه در مورد امیرحسین بیشتر بدونین، به سایت گالری عكس فوق‌العادش برید در آدرس زیر:

پیشنهاد می‌كنم حتما به این سایت سر بزنید. تصاویر فوق‌العاده‌ای داره. من بخش تصاویر متحركش رو خیلی دوست دارم.

البته امیرحسین این سایت رو به همراه یكی دیگه از عكاسان خوب نجومی (امین جمشیدی) اداره میكنه.

شك نكنید راهی كه امیرجسین اومده، خیلی سخت بوده. از بچگی و توی روزگاری كه همه نجوم رو برابر با كفر و جادوگری و طالع بینی و كف بینی و ... (اعصابم خورد میشه اینا رو میگم) می‌دونستن، دنبال علاقش رفته و تلاش كرده و به اینجا رسیده. اونم زمانی كه اطلاعات كلا در مورد نجوم كم بود، چه برسه به اینكه به طور اخص بخواین روی عكاسی نجومی كار كنین.

اما به هر حال مزد زحماتش رو گرفته و الان همه توی جامعه نجوم آماتوری با امیرحسین و كارهاش به خوبی آشنا هستند و خیلی جاها هم تدریس می‌كنه.

تمام اینا رو گفتم كه آخرش این سوال رو بپرسم:

اگر جوابی برای این سوال نداری، یك هدف مشخص كن و تلاش كن. اما فراموش نكن حتی اگر شروع كردی، خیلی طول میكشه تا به جواب برسی. پس صبور، ثابت قدم و با پشتكار باش.

سرفراز و سربلند.

جوینده.

یا حق.

كلا میخوام یك كاری بكنم هر وقت اومدین این وبلاگ از خودتون شرمنده بشید! ⁽¹⁾

یك طرح جدید در وبلاگ رو شروع می‌كنیم. سلسله مطالبی تحت عنوان "تو چیكاری كردی؟"!!!

در این طرح قراره به دست‌آوردهای بقیه بپردازیم و بگیم چیكار كردند. و همیشه در آخر هر كدوم از این سلسله مطالب این سوال رو بپرسیم كه ... "تو چیكار كردی؟"!!!

به این شكل می‌خوایم تلنگری بزنیم به خواننده‌های وبلاگ تا (مثل خودم) از خواب خرگوشی دربیان. و اگر دیدن جوابی برای این سوال "تو چیكار كردی؟" ندارن، حتما به فكر جور كردن یك جواب باشن. جوابی كه دنبالش رفتن، باعث پیشرفت و ترقی میشه مطمئنا.

این بررسی كار افراد موفق دو جنبه ممكنه داشته باشه. میتونه فردی باشه و به بررسی سیر كارها و در نهایت موفقیت یك فرد (كه ارزش بررسی رو داشته باشه) بپردازیم، و میتونه جمعی باشه و بگیم توی مثلا روزی كه گذشت، مختصرا فلانی این كار رو كرد و فلانی این كار رو كرد و فلانی ... حالا تو چیكار كردی؟!!! پاشو خودت رو جمع كن!!!!!

امیدوارم كه از این طرح خوشتون بیاد.

روز خوش.

جوینده.

یا حق.

پ.ن:

1. البته این شرمندگی خیلی براتون خوبه و امیدوارم باعث پیشرفت بشه. بهتره از همین اول بدونید من از همتون شرمنده‌ترم، بس كه كم‌كارم!

2. این تكه كلام رو از یكی از دستان خوش ذوق و خوش قلم در "انجمن گفتگوی خورشید خاوری" به نام "كاوه" وام گرفتم. متنها و دست‌نوشته‌هاش فوق العادست و من شیفتشون هستم (البته با شفته اشتباهی نگیرید. با هم فرق دارن این دو تا!!!).

3. این پانوشت خیلی زیاد شد (حرف اضافی)!