گاهی اوقات حسش نیست دیگه! حتما باید دلیل داشته باشه؟!

برام سوال شد كه بعد از نوشتن ارسال "چی تو چنته داری؟!"، چرا اینقدر كم می‌نویسم؟! ایده ندارم؟ مشغله خاص ذهنی ندارم؟ ذوق و علاقش رو ندارم؟ اممممممم. شاید این یكی آخر یك كم درست باشه.

ایده دارم، خلاقیت دارم، مشغله ذهنی خاص و قابل نوشتن هم كه تا دلتون بخواد. اما خب گاهی اوقات دست و دل آدم به قلم (البته در اینجا منظور همون كیبورد هست!) نمیره. البته به تمام اینا امتحانات و تموم شدن شارژ اینترنت و درگیری‌های نجومی مثل باشگاه و طرحی كه به صورت مخفی و رمزدار در ارسال قبل اومد رو هم اضافه كنید.⁽¹⁾

از آخرین بار كه "آنچه گذشت" گذاشتم تو وبلاگ خیلی میگذره. نمی‌خوام دیگه اون لیست رو بذارم. اكثرشون انجام شده و داره انجام میشه. كلا روزهای خوبی بود مدتی كه گذشت.

اما تو این مدت با اینكه توی وبلاگ مطلب نذاشتم، از نظر فنی و ظاهری كارهای خیلی زیادی انجام دادم و به نظر خودم فوق‌العاده شده. امكان "widget" (كادر سبز رنگ) از پایین صفحه به سمت راست منتقل شد و به جای اون نوار ابزاری فوق‌العاده جایگزین كردم.

نوارابزار wibiya امكانات "تماس با ما"، "نوشته‌ی تصادفی"، "نوشته‌های تازه"، "اشتراك‌گذاری"، "ترجمه"، "جستجو در وبلاگ" و "جستجو در گوگل" رو در خودش جای داده. به علاوه كه چنانچه بر روی تصاویر موجود در وبلاگ كلیك كنید، می‌تونید مطلب مربوط به اون تصویر رو در سرویس‌های مختلف به نمایش بگذارید.

قرار بود كه قالب‌ها و آهنگ‌های وبلاگ رو از 7 قالب و آهنگ برای 7 روز به 14 قالب و آهنگ برای 14 روز برسونم كه متاسفانه فعلا با توجه به امتحانات و بقیه كارهایی كه در بالا در موردشون توضیح دادم، ممكن نیست.

برای روزهای آینده (حداكثر تا اوایل بهمن‌ماه) برنامه‌ای نمی‌چینم. وبلاگ هم به احتمال زیاد مثل روزهای اخیر كم‌كار خواهد بود. اما هستم.

خوش باشید.

جوینده.

یا حق.

پ.ن:

1. عجب جمله‌ی سختی شد. اصلاحش نمی‌كنم ولی. همونی كه نوشتم بار اول، باقی میمونه!